kwak-kwaakt

De Kwak Kwaakt

By | Lotgenoten | One Comment

Donor Detective Eefje en ik delen al jaren een liefhebberij. We houden van podcasts. We luisteren Man met de microfoon, De eeuw van de amateur, Bob, el Tarangu, De laatste dans, Teun en Gijs vertellen alles… Via mijn werk mocht ik de NPO Luister app (nu nog een experiment) vol met allerlei lekkers testen. En in de tussentijd droomden Eefje en ik van een eigen podcast. Een donorkindpodcast.

Nu is het dan zover! Eefje doet als ervaren radiovrouw de techniek, samen doen we de presentatie. De Kwak Kwaakt hebben we ‘m op haar initiatief gedoopt. Wat een heerlijke (tikje foute) naam! Laat ons kwakjes maar kwaken!

We hebben inmiddels een hele verlanglijst met zaken die we als volwassen donorkinderen met elkaar en andere ervaringsdeskundigen willen bespreken. Familiegeheimen, zoektochten, nieuwe familie, (ontelbare?) broers en zussen, alles waar je als donorkind tegenaan kunt lopen en waar herkenning verlichting en een lach kan brengen.

Het was even uitvogelen hoe het werkt, maar inmiddels is hij beschikbaar in je favoriete podcastapp. (Net echt, hè Eefje!) De Kwak Kwaakt. Via dekwakkwaakt@gmail.com horen we graag wat je ervan vindt! Ook kun je ons volgen op Instagram via @dekwakkwaakt. We gaan er eens in de vier weken een opnemen en publiceren. En we kunnen eigenlijk niet wachten tot het half maart is en we elkaar weer zien! Dan kunnen we ook de nieuwe randapparatuur testen zodat de geluidskwaliteit (nog) beter wordt.

Hier de link naar De Kwak Kwaakt op Soundcloud. Laat je ons weten wat je ervan vindt?

(Met dank aan Meije voor ons geweldige logo!)

Naschrift op 13 april 2021:
We hebben nu vier afleveringen en een bonusaflevering live staan. Ze staan in iTunes, de Google podcast app, Spotify, Soundcloud en Juke. En je vindt ze allemaal hier, met shownotes!

Breaking: zes uit zes

By | Donor Detectives | 2 Comments

Wederom groot nieuws! De Donor Detectives hebben alle zes hun vaders gevonden. Eentje wil (nog?) geen contact, twee vaders zijn overleden en de rest van ons is verwikkeld geraakt in een nieuwe zoektocht. De zoektocht hoe je de relatie met de anonieme donor, met wiens hulp jij verwekt bent, vormgeeft.

Hoe noem je elkaar? Hoe intensief heb je contact? Zijn er verwachtingen, over en weer en hoe ga je daarmee om? Is hij net zo leuk (of nog leuker) als je hoopte? Heeft hij wettige kinderen en een vrouw (of man) en hoe gaan zij met jouw bestaan om? Lijk je op hem?

Vandaag staan we in AD, hier kun je het artikel lezen. De stichting die we vier jaar geleden gestart zijn, wordt opgegeven, omdat we alle zes gevonden hebben. Ons werk, het helpen van andere volwassen donorkinderen bij het vinden van familie, zetten we voort. Vanuit de Vlaamse stichting van Donor Detective Stephke en voor Nederland vanuit Stichting Donorkind. Mocht je ook op zoek willen, stuur me een bericht. We helpen je graag op weg.

De vriend van mijn vader

By | Zoektocht | 4 Comments

Ruim een jaar geleden vond ik Gerard. Via zijn zoon, mijn oudste broer Martijn. Zowel Martijn als zijn broer Erik wilden mij en mijn broers en zussen, alles over hun vader vertellen. Heerlijk is dat, dat we terecht zijn gekomen bij een familie waarin we welkom zijn. Zo hebben we een gezamenlijke plek in de cloud, waar we foto’s en filmpjes op hebben gezet. We kunnen Gerard zien bewegen. We kunnen hem horen. Lezen. Allemaal materiaal dat met ons gedeeld is door de broers.

Maar ik had nog wel een wens: ik zou Gerard ook wel uit een ander perspectief beschreven willen krijgen. Niet dat van zijn kind, maar dat van een vriend. Nu was Gerard dus uit 1928. Als hij nog geleefd had, was hij nu 92 jaar. Een respectabele leeftijd. Van mijn opa weet ik nog, dat je op je 92e niet veel vrienden meer over hebt. Die zijn dan vaak al dood.

Maar Gerard had nog een vriend, een levende vriend. Ook een heer op leeftijd natuurlijk. Met Martijn zou ik hem bezoeken en toen kwam covid-19. En wachtten we even tot dat voorbij zou zijn. Omdat dat duurde en duurde, legde ik aan Martijn voor hoe we het zouden aanpakken. Ik dacht: wat nou als de vriend van Gerard corona zou krijgen en overlijdt?

Martijn nam contact met hem op en ik kreeg zijn gegevens. Ik mocht Koert, want zo heette hij, bellen. Terwijl ik moed verzamelde, appte broer Erik, de andere wettige zoon van Gerard. Hij stuurde een overlijdensbericht uit het Parool. Koert (de man op de foto bij dit stukje) was dood.

Ik heb nog nooit zo hartstochtelijk gehuild om iemand die ik nooit ontmoet of gesproken heb. De vriend van mijn vader.

Ester strikjes

Vertel het je kind!

By | Broers en zussen, Donor Detectives | One Comment

Het komt steeds vaker voor. Een volwassen donorkind, op zoek naar familie, doet een DNA-test bij een grote internationale databank. Daar deelt hij of zij ergens tussen de grofweg 1200 en de 2000 centimorgan met een wildvreemde. Er staat zoiets bij als ‘tante/nicht of oom/neef, grootouder/kleinkind of half sibling’. Vaak is wel te zien hoe oud je match is en kun je snel concluderen dat het niet je oom of je grootmoeder is. Dan is het dus een ‘halfje’. Koekoek! roepen we dan als donorkinderen in een geheime groep op Facebook tegen elkaar. Wat zoiets betekent als ‘gefeliciteerd met je zusje of broertje!’.

Het eerste contact is een kwestie van voorzichtig aftasten. Is je match ook donorkind? Of misschien wettig kind van de donor, jouw biologische vader? En als het donorkind is, is het daar dan al van op de hoogte?

Als donorkinderen zijn we ons heel bewust van het feit dat we voorzichtig moeten zijn op zo’n moment. Het gebeurt geregeld, dat de nieuwe zus of broer geen idee heeft. Vol ongeloof reageert. In gesprek moet met zijn of haar ouders.

Wat je vaak wel weet als kind, is dat je ouders moeite hadden om kinderen te krijgen. Je bent misschien ook al wat later in hun huwelijk geboren. Je was een wonder en ze zijn zo blij met jou!

Wat je niet weet, is dat je donorkind bent. Je hebt met een test die je waarschijnlijk ‘voor de lol deed’, een zus of broer gevonden. En je ouders hebben je niks over je herkomst verteld, omdat de dokter ze dat vroeger op het hart drukte. Praat er niet over, dat is voor iedereen het beste. Of je ouders wilden het wel vertellen, maar wisten niet hoe. Want hoe je het ook bekijkt, een leugentje ‘om bestwil’ over zoiets wezenlijks als wie je vader is, dat is toch lastig uit te leggen.

Het is zo belangrijk, om als ouders zelf met je kind te praten en het geheim op tafel te gooien. Je wilt niet dat ze dit van een ander horen. Zeker niet van een onbekende. Dus: vertel het je kind!

Contact

    Contact